یه سری یعنی تقریباً تمام آهنگای قدیمیه ابی و سیاوش قمیشی که از بچگی گوش می کردم، با اینکه حتی اون وقتا معنی یه قسمتاییشو نمی فهمیدم، هنوزم که هنوزه وقتی می شنوم دیوونه ام می کنه.

جمعه پیش از دست یکی از دوستام که خیلی خر وحشیه، این فحش نیست، ناراحت شدم چون جوری رفتار کرد که من نتیجه گیری کردم که فقط وقتایی که خودش دوست داره با دوستاش حرف می زنه و سراغشونو می گیره، چند روز بعد خودم یه کاری کردم با یه نفر دیگه که دیشب به این نتیجه رسیدم که خودمم دقیقاً همون کارو کردم.

نتیجه اخلاقی: آدما تو موقعیت هاست که خودشون رو نشون می دن و بسته به موقعیتی که توش هستن می تونن دقیقاً همون آدم مضخرفی باشن که ازش متنفرن.

از اونجایی که بعضی از دوستام یه سری خصوصیات مرضی مشترک دارن، به این نتیجه رسیدم که خودم یه مرضی دارم که این آدما رو جذب می کنم. بله!

پی نوشت: فعلاً رو دور نوشتنم.

نوشته شده در جمعه بیست و پنجم شهریور 1390ساعت 3:50 بعد از ظهر توسط شراره م.ابوالحسنی| |